noscript image for google
<h2>Χειρούργος Οφθαλμίατρος</h2><p>Μάνος Δημήτριος - Γλυκά Νερά</p> <h2>Χειρούργος Οφθαλμίατρος</h2><p>Μάνος Δημήτριος - Γλυκά Νερά</p> <h2>Χειρούργος Οφθαλμίατρος</h2><p>Μάνος Δημήτριος - Γλυκά Νερά</p> <h2>Χειρούργος Οφθαλμίατρος</h2><p>Μάνος Δημήτριος - Γλυκά Νερά</p> <h2>Χειρούργος Οφθαλμίατρος</h2><p>Μάνος Δημήτριος - Γλυκά Νερά</p>
Previous Next
Παθήσεις υαλοειδούς αμφιβληστροειδούς ώχρας
I. ΗΛΙΚΙΑΚΗ ΕΚΦΥΛΙΣΗ ΩΧΡΑΣ ΚΗΛΙΔΟΣ
 
Η ηλικιακή εκφύλιση ωχράς κηλίδος (ΗΕΩ) είναι η κύρια αιτία μη ανατάξιμης σοβαρής απώλειας της όρασης. Η συχνότητα εμφάνισης της εκφύλισης αυξάνεται με την πάροδο της ηλικίας.
 
Οι δύο κύριοι τύποι της ΗΕΩ είναι οι εξής:
  • Η ατροφική (μη εξιδρωματική – ξηρού τύπου), η οποία εξελίσσεται αργά και αντιστοιχεί στο 90% των περιπτώσεων των ασθενών με ΗΕΩ.
  • Η εξιδρωματική (υγρού τύπου), η οποία είναι καταστροφική και σε μερικές περιπτώσεις η κεντρική όραση μπορεί να χαθεί μέσα σε λίγες ημέρες.
II. ΑΠΟΚΟΛΛΗΣΗ ΑΜΦΙΒΛΗΣΤΡΟΕΙΔΟΥΣ
Η αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς είναι η οφθαλμική κατάσταση, στην οποία ο αμφιβληστροειδής αποκολλάται από τα υποκείμενα στρώματα του οφθαλμού. Ο αμφιβληστροειδής δε λειτουργεί όταν είναι αποκολλημένος και η όραση είναι θολή. Η αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς είναι ένα σοβαρό πρόβλημα και σχεδόν πάντοτε προκαλεί τύφλωση εάν δεν αντιμετωπιστεί εγκαίρως.
 
Σχεδόν όλοι οι ασθενείς με αποκόλληση χρειάζεται να υποβληθούν άμεσα σε κάποια χειρουργική επέμβαση προκειμένου να επανέλθει ο αμφιβληστροειδής στη φυσιολογική του θέση. Υπάρχουν αρκετές χειρουργικές τεχνικές που μπορούν να εφαρμοστούν. Η απόφαση για το ποια τεχνική θα εφαρμοστεί, καθώς και για το εάν αυτή θα γίνει υπό τοπική ή γενική αναισθησία εξαρτάται από τα χαρακτηριστικά της αποκόλλησης. 
 
Υπάρχουν 3 τύποι αποκόλλησης αμφιβληστροειδούς:
  • Ρηγματογενής (συνηθέστερος τύπος αποκόλλησης)
  • Εξιδρωματική
  • Ελκτική
III. ΑΠΟΚΟΛΛΗΣΗ ΥΑΛΟΕΙΔΟΥΣ
Υαλοειδές είναι το τμήμα μεταξύ του κρυσταλλικού φακού του ματιού και του αμφιβληστροειδούς. Με την ηλικία το υαλοειδές εκφυλίζεται, ρευστοποιείται και μπορεί να ξεκολλήσει από το πίσω μέρος του ματιού. Αυτό ονομάζεται οπίσθια αποκόλληση του υαλοειδούς. Είναι μία πολύ συχνή και συνήθως αβλαβής κατάσταση.
 
IV. ΟΠΗ ΩΧΡΑΣ
Η οπή της ωχράς γίνεται αντιληπτή συνήθως στον ένα οφθαλμό από τον ασθενή όταν κλείσει τυχαία τον άλλο οφθαλμό.
Η οπτική οξύτητα είναι συνήθως ελαττωμένη έως και 1/10.
 
V. ΕΠΑΜΦΙΒΛΗΣΤΡΟΕΙΔΙΚΗ ΜΕΜΒΡΑΝΗ (ERM)
Η ιδιοπαθής επαμφιβληστροειδική μεμβράνη προσβάλλει κυρίως υγιή κατά τα άλλα ηλικιωμένα άτομα.
Η κλινική εμφάνιση των επαμφιβληστροειδικών μεμβρανών εξαρτάται από την πυκνότητά τους και από την τυχόν συνύπαρξη παραμορφώσεως των αμφιβληστροειδικών αγγείων.
Διακρίνεται σε ωχροπάθεια δίκην σελοφάνης, η οποία είναι σχετικά ήπια και στην πιο σοβαρή μορφή της, τη ρυτίδωση της ωχράς (macula pucker).
 
A. Ωχροπάθεια δίκην σελοφάνης
Οι ασθενείς μπορεί να είναι ασυμπτωματικοί ή να αναφέρουν ελαφρά μεταμορφοψία.
Η οπτική οξύτητα είναι φυσιολογική ή ελαφρώς μειωμένη.
B. Ρυτίδωση της ωχράς
Αναφέρεται μεταμορφοψία και μείωση της κεντρικής οπτικής οξύτητας στα 5/10 ή και λιγότερο, ανάλογα με τη βαρύτητα.
 
VI. ΔΙΑΒΗΤΙΚΗ ΑΜΦΙΒΛΗΣΤΡΟΕΙΔΟΠΑΘΕΙΑ
Η διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια αποτελεί μία από τις κυριότερες αιτίες τύφλωσης. Παρουσιάζεται σε διαβητικούς ασθενείς και προκαλείται από αλλοιώσεις των αγγείων του αμφιβληστροειδούς.
 
Τα αγγεία αυτά στους διαβητικούς ασθενείς μπορεί να παρουσιάζουν μικρές αιμορραγίες, μικροαποφράξεις με συνέπεια την ισχαιμία, και σε προχωρημένο στάδιο μπορεί να αναπτυχθούν παθολογικά νεοαγγεία στην επιφάνεια του αμφιβληστροειδούς. Τα νεοαγγεία αυτά μπορεί να προκαλέσουν αιμορραγία στο εσωτερικό του οφθαλμού ενώ σε πιο προχωρημένη μορφή της νόσου μπορεί να οδηγήσουν σε αποκόλληση αμφιβληστροειδούς και μη αναστρέψιμη απώλεια όρασης.
 
Ο πιο συχνός τύπος διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας είναι η αμφιβηστροειδοπάθεια υποστρώματος, η οποία χαρακτηρίζεται από μικροανευρύσματα, μικρές αιμορραγίες, μαλακά εξιδρώματα, σκληρά εξιδρώματα και μικρές περιοχές τριχοειδικής απόφραξης με διατήρηση φυσιολογικής οπτικής οξύτητας.
 
VII. ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΟΡΩΔΗΣ ΧΟΡΙΟΑΜΦΙΒΛΗΣΤΡΟΕΙΔΟΠΑΘΕΙΑ
Η κεντρική ορώδης χοριοαμφιβληστροειδοπάθεια προσβάλλει την ωχρά και παρατηρείται πιο συχνά σε ασθενείς που έχουν ηλικία μεταξύ 20 και 40 ετών, σε αναλογία άνδρες προς γυναίκες 8:1. Η αιτιολογία είναι άγνωστη και συνήθως ενοχοποιούνται στρεσσογόνοι παράγοντες.
 
Η έναρξη της νόσου είναι αιφνίδια και οι ασθενείς μπορεί να εμφανίσουν μεταμορφοψίες, θόλωση της όρασης και κεντρικά σκοτώματα. Η κατάσταση συνήθως έχει πορεία αυτοΐασης μέσα σε μερικούς μήνες και η ανάκαμψη μπορεί να επιταχυνθεί με Laser φωτοπηξία.
 
VIII. ΥΠΕΡΤΑΣΙΚΗ ΑΜΦΙΒΛΗΣΤΡΟΕΙΔΟΠΑΘΕΙΑ
Η συστηματική υπέρταση προκαλεί διαταραχές στις κυκλοφορίες του χοριοειδούς, αμφιβληστροειδούς και οπτικής θηλής και η βαρύτητα αυτών των διαταραχών εξαρτάται από την ταχύτητα έναρξης, τη διάρκεια της υπέρτασης και την ηλικία του ασθενούς.
 
IX. ΑΓΓΕΙΑΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΤΟΥ ΑΜΦΙΒΛΗΣΤΡΟΕΙΔΟΥΣ
A. Απόφραξη αρτηρίας του αμφιβληστροειδούς
B. Απόφραξη φλέβας του αμφιβληστροειδούς
 
X. ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΕΣ ΔΥΣΤΡΟΦΙΕΣ ΤΟΥ ΒΥΘΟΥ
Μελαγχρωστική αμφιβληστροειδοπάθεια
Η μελαγχρωστική αμφιβληστροειδοπάθεια είναι η γενική ονομασία μίας ομάδας κληρονομικών παθήσεων, οι οποίες χαρακτηρίζονται από προοδευτική μείωση της λειτουργικότητας των φωτοϋποδοχέων και του μελάγχρου επιθηλίου.
Η ηλικία έναρξης της νόσου, η ταχύτητα εξέλιξης αυτής, η τελική απώλεια της οράσεως και η παρουσία ή μη οφθαλμικών εκδηλώσεων συχνά εξαρτώνται από το χαρακτήρα της κληρονομικότητας.